مور مور سرمای سر انگشتهایم دویده بود تاکف دست، که ناگهان چپ صورتم سوخت.

گلوله ی برف روی صورتم از هم پاشید وشتک ش پرید توی چشمم.دست را که بالا بردم

تا صورتم را بمالم ،تو را دیدم که گونه هایت گل انداخته وخنده از لبهای اناریت می ریزد.

همان موقع بود که لرزیدم؛ اما نه از سوزی که می آمد وآفتاب کم جان را هم انگار می لرزاند.

 دولا شدم چنگی برف برداشتم وسعی کردم آن راتوی مشتم مثل کلاف کرک بافتنی

 مادر  درست وحسابی گرد کنم. اما امان بْرم کرده بودید   .

به نشانه ی تو پرت کردم ازکنارت رد شد وافتاد روی پشته ی کوتاه برفهای چرک وسط باغچه

 نمی خواستم خنده را از روی لبت بپرانم. اگر مثل دیروز،توی کوچه بودم وحسن جای تو،

رد خور نداشت که برف الان روی صورتش پهن شده بود .همه چشیده بودند ضرب دستم را غیر از تو !

این دفعه که تو پرت کردی جا خالی دادم .سر دزدیده ام را که بلند کردم ،نگاهت را دیدم

 که به قهر چرخاندی!چند نفر بودیم آن روز توی حیاط جز من وتو . انگار که جواد ومنصور ونازی

 ودیگر یادم نمانده .چرا ،آدمک برفی هم بود. همین دیروزش کُپه کُپه برف روی هم گذاشته

 بودیم وزیر درخت نارنجِ نزدیک حوض درستش کرده بودیم .

 دوتا ذغال نیم سوزچشمش را از توی منقل کش رفته بودیم و هویج دراز دماغش

راهم تو آورده بودی از خانه تان،که منصور برای گاز زدنش تو سری محکمی خورده بود از من .

 صبح تاریک روشن که آمدم نارنج بچینم از هیبتش ترسیدم یکدفعه .شانه بالا انداختم

وپریدم لبه حوض روی پاهای کش آمده ام تلو تلو خوردم تا دستم رسید به نارنجها .

 برایم بهتر  بود اگر پایم لیز می خورد و می افتادم روی قشر نازک یخ حوض که داشت

 روز به روز ضخیم تر می شد تا دست خالی بروم بالا !

 صدای مادر که آمد، پله های فلزی گوشه حیاط زیر پای بچه ها که داشتند به دو

 می رفتند تا برف شیره بخورند، می لرزید.خیره ی تو مانده بودم که برعکس آنها

 خرامان خرامان بالا می رفتی میان چهارچوب در ایستادی نگاهی کردی وپرسید

 مگه تو نمی آی؟

ومن مثل کسی که لقمه توی گلویش گیر کرده باشد جواب دادم :تو برو الان می آم.

 پاهایم خشک شده بود وتکان نمی خورد .درست مثل امروز که انگار فرورفته

کف حیاطی که شیشه های رنگی، نیم دری اتاق هایش شکسته وتک وتوک آجرهای

 دیوارش افتاده روی کاشی فرشی  که هنوز هم مثل آن وقت ها بهار که می شود

علف تازه جوانه می زند لابه لای درزهایش.

نگاهم را می دزدم از سر شیر سنگی گوشه حوض که با دهان گَل وگشادش انگار

 دهن کجی می کند یا چه می دانم پوزخند می زند!

همین زمستان بود ،دوسه ماه پیش، چیزی از سربازیم نمانده بود .صبح جمعه از

 پادگان زدم بیرون وبه هوای تو رفتم پارک .بس که دل تنگت بودم با چشمهای باز هم

 خوابت را می دیدم حسابی برف  باریده بود .قدم زنان  رفتم تا رسیدم به چند نفری که

 ایستاده بودند دور پیت حلبی پر آتش.آن یکی که رفتگر بود  داشت چوبها را زیر رومی کرد

 تا آتش جان بگیرد . دومی هم پيرمردعکاسي که خم شده بود روی آتش ودوربینش توی

 هوا تاب می خورد،آن دیگری هم نمی دانم لابد رهگذری چیزی.

پرسیدم عمو عکس هم می گیری .گفت آره جوون . با دوربین پولارویدش عکسم را گرفت

 همان عکسی که وقتی پست ش می کردم ،روی حاشیه پهن سفیدش  برایت نوشتم

 "شلوارم تا زیر زانو خیس شده ولی اصلا سردم نیست برق چشمهایت و ... سرما را از یادم برده"

امروز رسیده ونرسیده سر تا پای خاک وخلی م را بردم حمام وصورتم را صفا دادم .

 آینه را که گذاشتم روی طاقچه ، چشمم به عکس افتاد برداشتمش واز مادر که داشت

برایم چای می ریخت، پرسیدم که چرا ندادنش به تو .مادر چیزی نگفت .هیچی،

حتی سر بلند نکرد نگاهم کند .فقط استکان را گذاشت توی نعلبکی واز اتاق رفت بیرون! !